10 เรื่องสยองขวัญคลาสสิกที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเหตุการณ์จริง

แรงบันดาลใจสำหรับเรื่องราวสยองขวัญของนักเขียนชื่อดังมักจะน่าสนใจ (และน่าสยดสยอง) เช่นเดียวกับนิทาน แน่นอนว่าเป็นกรณีที่เกี่ยวกับคลาสสิกที่น่าขนลุกในรายการนี้ซึ่งเขียนโดยรุ่นใหญ่เช่น Nathaniel Hawthorne, Edgar Allan Poe, Charles Dickens, Charlotte Perkins Gilman, Rabindranath Tagore, Sir Winston Churchill, Ray Bradbury, Daphne du Maurier และจอยซ์ แครอล โอทส์

The Birthmark
เรื่องสั้นเรื่อง "The Birthmark" ของนาธาเนียล ฮอว์ธอร์นในปี 1843 เกี่ยวข้องกับนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งชื่อ อัลเมเยอร์ ซึ่งพบว่าจอร์เจียนาภรรยาของเขามีความงดงามอย่างวิจิตรบรรจง ยกเว้นในรายละเอียดเดียว เขาเชื่อว่าแก้มของเธอถูกทำลายด้วยปานที่มีรูปร่างเหมือนมือจิ๋ว เขาเกลี้ยกล่อมให้เธอดื่มยาที่เขาปรุง ซึ่งทำให้ปานจางลงอย่างสมบูรณ์ แต่ในระหว่างการทำเช่นนั้น เธอก็ฆ่าเธอเช่นกัน สองประโยคสุดท้ายให้ธีมของเรื่องราว: “ถูกบดบังด้วยความไม่สมบูรณ์ที่ไร้ความหมายและเป้าหมายที่เป็นไปไม่ได้ Almayer ได้ทิ้งชีวิตของเธอและมีโอกาสได้รับความสุข ในการพยายามปรับปรุงภรรยาที่น่ารักของเขา เขาล้มเหลวที่จะตระหนักว่าเธอสมบูรณ์แบบมาตลอด”อ้างอิงจากส Patricia Dunlavy Valenti ผู้เขียนชีวประวัติ Sophia Peabody Hawthorne: 1809-1847 เรื่องราวของ Hawthorne ได้รับแรงบันดาลใจจากการแท้งบุตรของภรรยาของเขาเอง: “แปลเป็นนิยาย สีเลือดของปาน . . . หมายถึงปัญหาของผู้หญิง ไม่ว่าจะเกิดจากการมีประจำเดือนหรือการแท้งบุตร หรือในกรณีของโซเฟีย ประเด็นหนึ่งอาจสับสนสำหรับอีกฝ่ายหนึ่ง” ซึ่งสำหรับฮอว์ธอร์น “เข้ารหัสผลรวมของการเจ็บป่วยในสตรีให้รวมถึงเพศที่เสื่อมทรามและความสามารถในการสืบพันธุ์ที่ผิดพลาด”

กล่องรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า
เรื่องสั้น "The Oblong Box" ในปี 1844 ของเอ็ดการ์ อัลลัน โพ เล่าถึงการเดินทางในทะเลที่คอร์นีเลียส ไวแอตต์ ภรรยาและน้องสาวสองคนของเขาจองห้องสามห้องบนเรืออินดิเพนเดนซ์ Wyatt และภรรยาของเขาพร้อมกับ "กล่องรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า" ที่มีกลิ่นเหม็นเข้าครอบครองห้องหนึ่ง น้องสาวของเขาครอบครองอีก ห้องที่สาม ผู้บรรยายสันนิษฐานว่าถูกครอบครองโดยคนใช้หรือใช้เพื่อเก็บสัมภาระส่วนเกินของผู้เดินทาง แม้ว่าภรรยาของไวแอตต์จะมีข่าวลือว่าเป็นผู้หญิงที่สวย แต่ผู้บรรยายก็สังเกตเห็นว่าเธอค่อนข้างธรรมดา เมื่อเธอทิ้งสามีไว้ตามลำพังในห้องของพวกเขาเพื่อพักค้างคืนในห้องที่สาม หลังจากที่เรือสูญหายระหว่างเกิดพายุเฮอริเคน ไวแอตต์ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมกับลูกเรือและผู้โดยสารคนอื่นๆ ในเรือชูชีพของเรือ ฟาดตัวเองไปที่กล่องแทน และจมลงกลางทะเลระหว่างการเผชิญหน้า หนึ่งเดือนหลังจากนั้น กัปตันฮาร์ดี้ ผู้บัญชาการเรือ อธิบายความลึกลับของกล่องว่า มันคือโลงศพ Wyatt พร้อมน้องสาวของเขา กำลังเดินทางจากชาร์ลสตัน เซาท์แคโรไลนา ไปยังนิวยอร์กซิตี้ เพื่อคืนร่างของภรรยาผู้ล่วงลับไปแล้วให้กับแม่ของเธอ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนแขก กัปตันได้จัดเตรียมกล่องไว้เป็นสัมภาระ และสาวใช้ของ Wyatt ได้ปลอมตัวเป็นคู่สมรสของเขา

Poe ได้รับแรงบันดาลใจจากหนังสือพิมพ์เมื่อสามปีก่อน เกี่ยวกับการสังหาร Samuel Adams ของ John C. Colt น้องชายของ Samuel Adams ผู้ผลิตปืนพก Colt ที่มีชื่อเสียงซึ่งได้รับการพิสูจน์ว่าได้รับความนิยมไม่แพ้กันในหมู่นักแม่นปืน Wild West ในศตวรรษที่สิบเก้าและทหารของ กองทัพสหรัฐ.การฆาตกรรมเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2384 อันเป็นผลมาจาก "การเรียกเก็บเงินที่ค้างชำระ" หลังจากที่เขาฆ่าอดัมส์แล้ว ฆาตกรได้เก็บศพของเหยื่อไว้ในกล่องเกลือแล้วส่งไปที่นิวออร์ลีนส์ หลุยเซียน่า หลังจากที่เพื่อนของอดัมส์แจ้งเจ้าหน้าที่ว่าเขาหายตัวไป ก็พบว่ากล่องนั้นอยู่บนเรือ ลูกเรือกล่าวว่ากลิ่นเหม็นของร่างกายที่เน่าเปื่อยถูกเข้าใจผิดว่าเป็น "ยาขับไล่หนู"

คนส่งสัญญาณ
เรื่องสั้นของชาร์ลส์ ดิคเก้นส์ในปี 1866 เรื่อง “The Signal-man” เป็นเรื่องราวสยองขวัญที่น่าจับตาโดยอิงจาก Clayton Tunnel Crash คนส่งสัญญาณซึ่งประจำการอยู่ในสถานที่ห่างไกลใกล้อุโมงค์บอกผู้บรรยายว่าเขาได้ยินเสียงระฆัง เตือนเขาถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา ก่อนที่ผีจะปรากฏตัวและประกาศการพังทลายอันน่าสยดสยอง ในโอกาสหนึ่ง ผู้บรรยายก็ปรากฏตัว ไม่ได้ยินเสียงระฆังเตือนที่คนส่งสัญญาณได้ยิน ผู้บรรยายเชื่อว่าผู้ส่งสัญญาณกำลังเห็นภาพหลอน ในที่สุด คนส่งสัญญาณเองก็ถูกรถไฟที่สวนทางมาชนและเสียชีวิต หลังจากล้มเหลวในการฟังคำเตือนซ้ำๆ ของวิศวกรที่บอกให้เขาออกจากรางรถไฟรายงานอุบัติเหตุอุโมงค์เคลย์ตันซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2404 ห่างจากเมืองไบรตัน 5 ไมล์ รีสอร์ทริมทะเลบนชายฝั่งทางตอนใต้ของอังกฤษ เป็นแรงบันดาลใจให้เรื่องราวของดิคเก้นส์ อย่างที่อาจจะเคยประสบมา สี่ปีต่อมาในวันที่ 9 มิถุนายน ผู้รอดชีวิตจากซากรถไฟ เขากำลังเดินทางไปกับนายหญิง Ellen Ternan และแม่ของ Ternan เมื่อรถไฟของพวกเขาตกรางที่ Staplehurst หมู่บ้านในเมือง Kent ประเทศอังกฤษภาพร่างใน The Illustrated London News ฉบับปี 1965 แสดงให้เห็นซากเรืออับปาง รถที่อยู่ทางด้านหลังของรถไฟแยกออกจากกันที่ด้านหน้า ซึ่งหลายคันตกลงมาจากสะพานลอย แตกหักและแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ขณะที่รถไฟกำลังข้ามคาน หัวรถจักรโน้มตัวไปด้านข้างของโครงหลังคาอย่างล่อแหลม หนุนด้วยท่อนซุงหนาๆ ขณะที่เจ้าหน้าที่และผู้ชมเฝ้าดูคนงานเคลียร์ซากรถหลังจากรอดชีวิตจากอุบัติเหตุ ดิคเก้นได้ให้ความช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ซึ่งบางคนเสียชีวิตต่อหน้าเขา ไม่รอดจากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 10 ราย และบาดเจ็บอีก 49 ราย จากนั้นผู้เขียนกลับไปที่ซากปรักหักพังเพื่อนำต้นฉบับของนวนิยายเรื่อง Our Mutual Friend กลับมา เขาเล่าถึงบททดสอบนี้ “ในจดหมาย . . ถึงเพื่อนเก่าของเขา [sic] Thomas Mitton”การล่มสลายดูเหมือนจะเกิดจากสาเหตุหลายประการ รถไฟกำลังลงเขาด้วยความเร็วห้าสิบไมล์ต่อชั่วโมง รางบนสะพานถูกถอดออกระหว่างงานซ่อม “หัวหน้าที่รับผิดชอบสถานที่ก่อสร้างได้ปรึกษาตารางเวลาที่ไม่ถูกต้อง และเขาไม่ได้คาดหวังรถไฟของ Dickens อีกสองชั่วโมง”; และตำแหน่งของเจ้าของธงซึ่งประจำการด้วยธงสีแดงเพื่อเตือนวิศวกรถึงความจำเป็นในการหยุดคือ "ขัดต่อกฎเกณฑ์" ใกล้สะพานลอยเกินไปที่จะให้รถไฟหยุดทันเวลา อุบัติเหตุทำให้ผู้เขียนประทับใจไม่รู้ลืม ดิคเก้นส์เขียนว่า “ฉันมีอาการหวาดกลัวอย่างกระทันหันอย่างกระทันหัน แม้จะนั่งในรถแท็กซี่ ซึ่งไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่สามารถผ่านได้”

วอลล์เปเปอร์สีเหลือง
“วอลล์เปเปอร์สีเหลือง” เรื่องราวสยองขวัญที่รุนแรงในปี 2435 ถือได้ว่าเป็นการประกาศอิสรภาพและความเป็นอิสระของสตรีนิยมในยุคแรก ตัวเอกซึ่งเป็นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งถูกคุมขังอยู่บนเตียงในห้องที่ว่างเปล่า ผนังที่ปกคลุมด้วยวอลล์เปเปอร์สีเหลืองค่อยๆ สูญเสียการสัมผัสกับความเป็นจริงไป สามี แพทย์ และพี่เขยของเธอ เป็นแพทย์ด้วย เห็นด้วยว่าการนอนพักผ่อนเป็นการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับ “อาการซึมเศร้าทางประสาทชั่วคราว” ของเธอและผู้ดูแล “อาการฮิสทีเรีย” ดูเหมือนเธอจะไม่มั่นใจนักแต่เธอก็ปฏิบัติตามคำแนะนำของ “ฟอสเฟตหรือฟอสไฟต์” . . และยาชูกำลังและการเดินทางและทางอากาศและการออกกำลังกาย” ละทิ้งงานใด ๆ และทั้งหมดอยู่คนเดียวในห้องโดยไม่มีอะไรทำ เธอศึกษาวอลเปเปอร์สีเหลือง พบว่ามัน "ทื่อ" สับสน และเต็มไปด้วย "เส้นโค้งที่ไม่แน่นอน" และ "มุมอุกอาจ" ที่ขัดแย้งกัน สีคือ “ขับไล่” และ “น่ากลัว” สำหรับเธอ” ในที่สุด เธอมองเห็น "ร่างที่เลือนลาง" เบื้องหลังวอลเปเปอร์ ซึ่งเป็นผู้หญิงที่อาจหาทางหลบหนีการกักขังและการดูแลของสามีของเธอในบทความเรื่อง The Forerunner ในปี 1913 เพอร์กินส์อธิบายว่าเหตุใดเธอจึงเขียนว่า “วอลล์เปเปอร์สีเหลือง” โดยบรรยายถึงภาวะซึมเศร้าหลังคลอดของเธอว่า “อาการทางประสาทอย่างรุนแรงและต่อเนื่องซึ่งมีแนวโน้มที่จะเกิดความเศร้าโศก—และอื่นๆ ในปี พ.ศ. 2430 เธอมีอาการซึมเศร้าได้สามปี “ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคประสาทคนหนึ่ง” แนะนำให้เธอ “ใช้ชีวิตทางปัญญาเพียงวันละสองชั่วโมง [และ] อย่าแตะปากกา แปรง หรือดินสออีกเลย”เธอปฏิบัติตามคำสั่งของแพทย์เป็นเวลาสามเดือน ซึ่งเกือบจะเสียสุขภาพจิต ก่อนที่เธอจะลุกจากเตียงและทำงานต่อ ซึ่งเป็นการบำบัดแบบสั่งจ่ายเองที่เธอเชื่อว่าช่วยชีวิตเธอได้ ขอบคุณสำหรับ "การหลบหนีที่แคบ" จากความวิกลจริต เธอเขียน "วอลล์เปเปอร์สีเหลือง" ด้วยความหวังว่าจะช่วยผู้หญิงคนอื่น ๆ "จากชะตากรรมที่คล้ายกัน" ซึ่งเป็นความบ้าคลั่งที่เกือบจะอ้างสิทธิ์เธอหลังจากอ่านเรื่องราวของเธอแล้ว แพทย์ที่จัดที่พักให้กับเธอ “ยอมรับกับเพื่อน ๆ ของเขาว่าเขาได้เปลี่ยนแปลงการรักษาโรคประสาทอ่อน” น่าเสียดายที่แพทย์คนอื่นไม่มั่นใจในเรื่องนี้ “แพทย์ในบอสตัน” ประท้วงว่า “ไม่ควรเขียนเรื่องราวของเพอร์กินส์ [ตั้งแต่] . . มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ใครก็ตามที่คลั่งไคล้อ่านมัน” และแพทย์ชาวแคนซัสอธิบายการเล่าเรื่องของเธอว่าเป็น “คำอธิบายที่ดีที่สุดเกี่ยวกับความวิกลจริตในตอนแรกที่เขาเคยเห็นมา”

หินหิว
เรื่องผีที่น่ากลัวของรพินทรนาถ ฐากูรในปี 1895 เรื่อง “The Hungry Stones” อิงจากการที่เขาเคยอาศัยอยู่ที่วังเก่าในเมือง Shahinag ใกล้เมือง Ahmedabad รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำซาบาร์มาติในอินเดีย ในฐานะแขกในวัง เขา “จินตนาการว่ามันจะเป็นเช่นไร” ในสมัยก่อนเมื่อ “เต็มกำลัง”ผลจากการสร้างวังขึ้นใหม่ตามจินตนาการของเขาในสมัยรุ่งเรืองเป็นเรื่องราวที่เชี่ยวชาญของเขา ซึ่งศรีจุตหนุ่มคนเก็บภาษี อาศัยอยู่ในวังอันห่างไกลซึ่งเขาเชื่อว่าถูกวิญญาณของผู้อยู่อาศัยในอดีตหลอกหลอน รวมถึง ผีของหญิงสาวสวย เรื่องราวผสมผสานความเป็นจริงในชีวิตประจำวันกับองค์ประกอบเหนือธรรมชาติ เมื่ออดีตของวังปะปนกับปัจจุบันของศรีจุติคาริมข่านเสมียนในหมู่คนเก็บภาษีสรุปความลับและพลังของวัง: ผีของมันเหยื่อของ "ความปรารถนาที่ไม่บรรลุผลและราคะตัณหา" ทำให้ "หินทุกก้อน" หิวกระหายเพราะ "คำสาป" ของ [ผี] ที่ทุกข์ระทมและท้อถอย” ในขณะที่วิญญาณ “เหมือนปีศาจที่เร่ร่อน” แสวงหาอย่างไม่รู้จบเพื่อ “กิน” ใครก็ตามที่มา “อยู่ในกำมือของพวกเขา”

ผู้ชายลงน้ำ
ในปีพ.ศ. 2441 ก่อนที่เขาจะได้รับแต่งตั้งให้เป็นอัศวินโดยควีนอลิซาเบธที่ 2 ในปี พ.ศ. 2496 วินสตัน เชอร์ชิลล์ได้เขียนเรื่อง "Man Overboard" ซึ่งเป็นเรื่องราวที่ตึงเครียดของความสงสัยที่น่าขัน ซึ่งเป็นร่างที่เขาแบ่งปันกับนายพลเอียน แฮมิลตัน โดยหวังว่าเรื่องราวดังกล่าวจะ "น่าขบขัน" แก่เขาผู้โดยสารบนเรือกลไฟไปรษณีย์ที่กำลังแล่นผ่านทะเลแดงตกลงไปหลังจากที่เขาออกจากคอนเสิร์ตในบ้านของเรือเพื่อสูบบุหรี่และพิงกับ "รางยึดที่ไม่ปลอดภัย" แม้ว่าเขาจะ "สาดน้ำ" ก็ไม่มีใครได้ยินเขา หรือใครก็ตามที่มองเห็นเสียงกรีดร้องของเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ ขณะที่เรือกลไฟเดินทางต่อไป เว้นระยะห่างระหว่างตัวเองกับชายคนนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ ตัวเอกเริ่มหมดแรงและสิ้นหวัง ไม่สามารถยุติชะตากรรมของเขาด้วยการจมน้ำตาย ตามที่เขาหวัง ในที่สุดเขาก็อธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อขอความช่วยเหลือ คำตอบสำหรับคำอธิษฐานของเขาไม่เพียงแต่น่าขัน แต่ยังรวมถึงสิ่งที่คาดไม่ถึงและเหมาะสมด้วย เรื่องนี้แสดงโดย Henry Austinบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้ตั้งข้อสังเกต เชอร์ชิลล์เองเป็นผู้โดยสารประจำบนเรือที่เดินทางไปมาข้ามทะเลแดง "ระหว่างทางหรือกลับจากอินเดียหรือแอฟริกาใต้" และในระหว่างการเดินทางเหล่านี้ เขาอาจจินตนาการถึง " โอกาสที่จะล้มลงน้ำ” ความน่าสะพรึงกลัวของประสบการณ์ดังกล่าวเป็นสิ่งที่เขารู้โดยตรง อันเป็นผลมาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาในวัยเด็ก นักประวัติศาสตร์ Andrew Roberts ชี้ให้เห็นระหว่าง “การผจญภัยในวัยเด็กที่ทะเลสาบเจนีวา” กับแจ็คน้องชายของเขา พี่น้องทั้งสองกระโดดลงจากเรือพายเพื่อว่ายน้ำ เรือที่ติดอยู่ใน "สายลมเบา ๆ" ถูกพัดออกห่างจากเด็ก ๆ และ "หนุ่มวินสตันเองก็รู้สึกถึงความรู้สึกเมื่อเรือแล่นออกไป" ขณะที่เขาตระหนักว่า "ไม่มีความช่วยเหลืออยู่ใกล้" ที่เขาและ แจ็ค “ไร้ความช่วยเหลือ” และอาจจะ “ไม่มีวันถึงฝั่ง”เขาเริ่มว่ายน้ำอย่างจริงจัง “เพื่อชีวิต” และเขาก็สามารถไปถึงเรือและกลับมาหาแจ็คได้ ในการระลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอัตชีวประวัติของเขา เชอร์ชิลล์เขียนว่า “ฉันเห็นความตายอยู่ใกล้ที่สุดเท่าที่ฉันเชื่อว่าฉันเคยเห็นเขา” ความรู้สึกของเขาสะท้อนให้เห็นในลักษณะของชายผู้ลงน้ำ

คืนฤดูร้อน
แม้ว่าเรื่องลึกลับที่น่าสงสัยของปี 1947 เรื่อง “Summer Night” ของเรย์ แบรดบิวรีจะไม่ปรากฏอยู่ในสื่อสิ่งพิมพ์ในปัจจุบัน แต่เป็นพื้นฐานของหนังสั้นชื่อเดียวกันซึ่งออกอากาศเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2491 ในรายการโทรทัศน์เรื่องใจจดใจจ่อ ในภาพยนตร์ที่นำแสดงโดย Ida Lupino แอนนาไม่สามารถรับโทรศัพท์ผ่านเฮเลนเพื่อนของเธอได้ ระหว่างความตื่นตระหนกที่เกิดข่าวว่า The Lipstick Killer กำลังเดินด้อม ๆ มองๆ หลังจากฆ่าเหยื่อไปสองคน ผู้ดำเนินการมี "ปัญหาในการเชื่อมต่อการโทร" ด้วยความกลัว แอนนาต้องการคบหาสมาคม แม้ว่าเธอกับเฮเลน “ไม่ได้คุยกันมาสี่ปีแล้ว” เฮเลนตกลงคบหากับแอนนาต่อไปเพื่อมาที่บ้านของแอนนา และพบว่า “แอนนากลายเป็นคนแปลกหน้าไปมากแค่ไหนตั้งแต่เธอเจอเธอครั้งสุดท้าย”เรื่องราวดั้งเดิมของ Bradbury ได้รับแรงบันดาลใจจากการฆาตกรรมที่น่าสยดสยองสองครั้ง ของ Elizabeth Short, "Black Dahlia" และของ Jeanne French ซึ่งคดีนี้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ "Red Lipstick Murder" ในเรื่องราวของ Bradbury ผู้ต้องสงสัยเป็นที่รู้จักในนาม "นักฆ่าลิปสติก" และลายเซ็นของเขาคือเครื่องหมายที่เขาเขียนลงบนศพของพวกเขาโดยใช้ลิปสติกสีส้มเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2490 ระหว่างเดินเล่นกับลูกของเธอในย่านลอสแองเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย มารดาคนหนึ่งสะดุดเข้ากับซากของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งร่างกายถูกตัดครึ่งที่เอว สำนักงานสืบสวนกลางแห่งสหรัฐฯ จับคู่ลายนิ้วมือที่กรมตำรวจลอสแองเจลิสส่งให้กับของอลิซาเบธ ชอร์ต วัย 22 ปี ซึ่งต่อมาสื่อท้องถิ่นได้ฉายาว่า “ดอกรักสีดำ” ตามความชื่นชอบของชอร์ตในชุดสีดำล้วนและภาพยนตร์บลูดาเลีย แล้วฉายในโรงภาพยนตร์ตามฉบับ "พิเศษ" ของ Daily Police Bulletin ซึ่งออกเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2490 มีคนเห็นเธอลงจากรถที่โรงแรม Biltmore เป็นครั้งสุดท้าย เธอเป็นเพื่อนของทั้งชายและหญิง เธอมักจะไป "บาร์ค็อกเทลและที่เที่ยวกลางคืน" ฆาตกรของเธอไม่เคยถูกระบุหรือถูกจับเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 ได้มีการค้นพบร่างของ Jeanne French หลังจากแต่งงานกันสี่ครั้ง หญิงวัย 44 ปีซึ่งทำงานเป็นทั้งพยาบาลและนักบินก็หายตัวไปในลอสแองเจลิส จนกระทั่งคนงานก่อสร้าง HC Shelby ค้นพบร่างที่เปลือยเปล่าและทารุณของเธอใกล้กับ “เสื้อผ้าผู้หญิงกองหนึ่ง” ถูกทุบตีอย่างทารุณและกระทืบเธอเลือดไหลตาย นักฆ่าของเธอใช้ลิปสติกของเธอเพื่อฝากข้อความหยาบคายกับตำรวจว่า "F*CK YOU, PD" ซึ่งเขาได้เซ็นชื่อ "Tex" สื่อได้อ่านข้อความผิด โดยรายงานว่า “ป. D” เป็น “BD” ซึ่งทำให้นักข่าวหลายคนเชื่อมโยงการฆาตกรรมของเธอกับ Short, the Black Dahlia ผู้ซึ่งถูกฆ่าตายเมื่อสามสัปดาห์ก่อนเท่านั้น เช่นเดียวกับกรณีของ Short แม้ว่าจะมีทฤษฎีต่างๆ มากมายเกี่ยวกับผู้ที่ฆ่าชาวฝรั่งเศสและทำไม ฆาตกรของเธอจึงไม่มีใครระบุได้

เดอะเวลท์
อีกเรื่องหนึ่งของ Bradbury เรื่อง “The Veldt” ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1950 โดยเน้นที่พี่น้องวัย 10 ขวบ Peter และ Wendy Hadley ซึ่งสถานรับเลี้ยงเด็กไฮเทคช่วยให้พวกเขาสร้างไบโอมสามมิติได้ แม้ว่าพ่อแม่ของพวกเขาจอร์จและลิเดียจะกลัวว่าเด็ก ๆ จะอุทิศเวลาให้กับโลกในจินตนาการที่พวกเขาสร้างขึ้นมากเกินไป จอร์จแย้งว่าโลกเทียมไม่ใช่ภัยคุกคาม อย่างไรก็ตาม เด็กๆ กำลังต่อสู้กับเจตนารมณ์กับพ่อแม่ โดยแสดงสิ่งที่นักวิจารณ์ลาห์น่า ดิสกิ้นมองว่าเป็น “การต่อสู้ที่ร้ายกาจเพื่ออำนาจและการควบคุมทั้งหมด . . เบื้องหลังความไร้เดียงสา” ซึ่ง “ความแปลกแยกทางจิตวิทยาของปีเตอร์และเวนดี้ได้ก่อให้เกิดความเป็นจริงของแอฟริกา” เวอร์ชั่นของพวกเขาของ veldt กลายเป็นป่าและดุร้ายมากขึ้น จอร์จและลิเดียมีความกลัวมากมาย บทสรุปของเรื่องนี้บอกเป็นนัยตามที่ชื่อเด็กแนะนำ Diskin กล่าวเสริมว่าแหล่งที่มาของเรื่องราวของ Bradbury น่าจะเป็นบทละครของ James Barrie ของ Peter Pan “ในนิยายทั้งสองเรื่อง เวนดี้และปีเตอร์เป็นสาวกของ [ดินแดนที่ไม่มีวันไม่มีวันสิ้นสุด] ซึ่งเป็นมิติ . . นอกเหนือข้อจำกัดและแบบแผนที่กำหนดไว้สำหรับการเรียกร้อง หากไม่เป็นการข่มเหง ผู้ใหญ่” แม้ว่าจะแตกต่างจากเด็ก ๆ ในปีเตอร์แพน “ใน 'The Veldt' เวนดี้และปีเตอร์ไปไกลกว่าจุดที่ไม่มีวันหวนกลับ การแก้แค้นที่พวกเขาทำลาย [sic] ให้กับพ่อแม่ทำให้พวกเขาไม่ได้รับผลกระทบและไม่ถูกรบกวน” และเด็ก ๆ ก็ไม่ประสบกับ “ความสำนึกผิด [หรือ] ความผิด” แต่เปิดเผยว่าตนเองเป็น “ความน่าสะพรึงกลัวอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งความได้เปรียบและการเก็บรักษาตนเองเป็นเพียงคำสั่งของ พฤติกรรม."

นก
“The Birds” ตีพิมพ์ในปี 1952 เกิดขึ้นที่คอร์นวอลล์ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ บ้านเกิดของ Daphne du Maurier มาเกือบตลอดชีวิต หลังจากที่เกษตรกรรายหนึ่งถูกนกนางนวลโจมตี "การโจมตีแบบกามิกาเซ่" ของนกก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง "เป็นที่ชัดเจนว่าสหราชอาณาจักรทั้งหมดอยู่ภายใต้การโจมตีทางอากาศ" ความน่าสะพรึงกลัวของเรื่องราวทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อแนท ฮอคเกน มือไร่ พยายามปกป้องครอบครัวของเขา เขาค้นพบร่างของเพื่อนบ้านหลังจากการโจมตีของนก และเครื่องบินทหารดูเหมือนจะไม่เพียงพอที่จะยับยั้งกระแสน้ำของการโจมตีของนก เรื่องราวมีความหวือหวาทางการเมือง เนื่องจาก “ลมตะวันออกมีส่วนเกี่ยวข้องกับการโจมตีของนก” บ่งบอกถึงการรุกรานของโซเวียตและจีนต่ออังกฤษในช่วงปลายทศวรรษที่ 1940 และระหว่างสงครามเย็น

จะไปไหน ไปไหนมา
เรื่องราวของ Joyce Carol Oates ปี 1966 “คุณจะไปไหน คุณไปที่ไหนมา” ได้รับแรงบันดาลใจจากการกระทำอันน่าสยดสยองของ Charles Schmidt ฆาตกรต่อเนื่อง Pied Piper of Tucson นิสัยและพฤติกรรมแปลกประหลาดของ Arnold Friend นักฆ่าของ Oates หลายคนมีความคล้ายคลึงหรือเหมือนกันกับของ Schmidt ในบางกรณี ทั้งคู่มีเสน่ห์ดึงดูดใจ ยัดรองเท้าใส่หนังสือพิมพ์เพื่อเพิ่มความสูง ฟังเพลงร็อกแอนด์โรล และเอาเปรียบเด็กสาววัยรุ่น ตามที่ Oates สังเกตเห็น Schmidt “เลียนแบบวัยรุ่นในเรื่องการพูด การแต่งกาย และพฤติกรรม แต่เขาไม่ใช่วัยรุ่น” เธอกล่าวว่าเรื่องราวของเธอเป็น “อุปมานิทัศน์ที่เหมือนจริง” ซึ่งคอนนี่ “เด็กสาวผู้ไร้เดียงสา[,] ถูกล่อลวงด้วยความหยิ่งทะนงของเธอเอง เธอผิดพลาดความตายเพราะเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของชาวอเมริกัน / ขยะแขยงโดยเฉพาะ”ชมิดท์สังหารเด็กหญิงสามคน อัลลีน โรว์ วัย 15 ปี; แฟนสาวของเขา Gretchen Fritz ซึ่งขู่ว่าจะแจ้งความต่อตำรวจหลังจากที่เขาสารภาพการฆาตกรรม Rowe กับเธอและทั้งคู่ได้ต่อสู้กัน และเวนดี้ น้องสาววัย 13 ปีของฟริตซ์ ซึ่ง “บังเอิญอยู่ผิดที่ [สถานที่] . . . ผิดเวลา” หลังจากถูกตัดสินว่ามีความผิด ชมิดท์หนีออกจากคุก แต่เขาถูกจับและกลับมา คราวนี้ถูกเพื่อนนักโทษสองคนแทง เขาเสียชีวิตในอีกยี่สิบวันต่อมาในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2517 เมื่ออายุได้สามสิบปี

เล่าเรื่องผี	เรื่องสยองขวัญ	เรื่องผี
ฆาตกรโหด	ฆาตกรต่อเนื่อง	ฆาตกรโรคจิต
ผีนานาชาติ	ผีปีศาจ	พระธุดงค์เจอผี
โจนเบเน็ต	คดีเพชรซาอุ	เดวิด เบอร์โควิด
ซอว์นี่ บีน	ฆาตกรโหดเมืองไทย	อลิซาเบธ บาโธรี่
ฆาตกรฆ่าคนมากที่สุด	คดีกักขังหน่วงเหนี่ยว	คดีวิตถาร
คดีพิศวาสฆาตกรรม	ฆาตกรเด็ก	คดีฆ่าหั่นศพ
ยโศโฆษาฆาต	แจ๊คเดอะริปเปอร์	ฆาตกรต่อเนื่องอินเดีย
เบลล์ กันเนส	ยูนาบอมเบอร์	เอล ชาโป
ผีภาคเหนือ	ผีภาคอีสาน	ผีญี่ปุ่น
เมืองอาถรรพ์	เรื่องเล่าเดอะช็อค	มนุษย์กินคน
นิทานนางกากี	นิทานนางพิกุลทอง	นิทานยอพระกลิ่น
นิทานกระต่ายสามขา	นิทานกระเช้าสีดา	นิทานเคราะห์ของตาจัน
กล่องข้าวน้อยฆ่าแม่	ทำไมงูเหลือมไม่มีพิษ	ทำไมเต่ามีกระดอง
ทำไมจระเข้จึงไม่มีลิ้น	ทำไมหมากับแมวไม่ถูกกัน	ทำไมนกกะปูดตาแดง
นิทานธรรมชาดก	เรื่องย่อละคร	ดูดวงทำนายฝัน